Afgelopen weekend waren we weer op Vlieland voor twee retraites. Het was prachtig weer, we hadden een fijne groep deelnemers, het was gewoon een heel mooi weekend.

Wat mij tijdens zo'n weekend een ultiem gevoel geeft is dat ik tijdens de wandelingen lekker met mijn blote voeten op het strand kan lopen. Het zachte, mulle zand waarin mijn voeten wegzakken als ik het duin op klim. De harde ondergrond vlak bij de vloedlijn, waar het water soms over mijn voeten heen spoelt. Misschien ervaar jij dat ook als je op het strand bent en herken je dat gevoel. Of misschien ook juist helemaal niet, omdat je een hekel hebt aan zand tussen je tenen, ook dat kan natuurlijk.

Ik vroeg mijzelf af: wat maakt dit moment, dit gevoel, zo bijzonder voor mij?

En misschien ligt het antwoord niet eens in het strand, of in Vlieland, of in het mooie weer.

Misschien schuilt het juist in iets veel eenvoudigers.

Gewoon aanwezig zijn

In het feit dat ik op zo'n moment echt aanwezig ben. Aanwezig op die plek, met wat er is, met wat ik doe, wat ik voel en wat ik ervaar. Gewoon hier, met mijn voeten in het zand.

Op een plek die mij helpt te vertragen. Waar ik de wind voel, het geluid van de zee hoor en het me lukt om even helemaal los te komen van mijn gedachten.

Maar misschien is dat voor jou heel anders en ervaar je dat gevoel op hele andere momenten.

Tijdens een wandeling in het bos. Een kopje koffie in de ochtendzon. Terwijl je aan het werk bent in de tuin. Tijdens het hardlopen of als je aan het schilderren bent. Of gewoon als je stil zit en even helemaal niets doet.

Het gaat niet om wát je doet

Waar je ook bent of wat je ook doet, het gaat erom dat je er helemaal bent. In alle rust, met wat zich op dat moment aandient. Zonder je druk te maken over wat al is geweest. Zonder vooruit te lopen op wat nog moet komen.

Want hoeveel tijd brengen we niet door in gisteren of morgen, terwijl het leven zich juist alleen in het hier en nu afspeelt?

Misschien hoeven we niet altijd meer te doen, meer te plannen of meer te bereiken. Misschien mogen we onszelf af en toe toestaan om gewoon aanwezig te zijn. Om te voelen wat er te voelen valt. Om te doen wat we aan het doen zijn. Om je rust te vinden in wat er is.

En misschien is dat wel de grootste luxe die er bestaat.

Klein beginnen

Die luxe begint soms met iets heel kleins.

Met een kop thee. Met een diepe ademhaling. Of, in mijn geval…

Met zand tussen mijn tenen.

Wil je zelf ervaren hoe het voelt om even helemaal aanwezig te zijn? Ontdek onze retraites op het overzicht.