Terug van vakantie en meteen staat de lijst al weer klaar. Klusjes, afspraken, verplichtingen. Maar van wie moet dat eigenlijk allemaal?

De vakantie is voorbij, of loopt misschien bijna ten einde. En ineens lijkt het alsof er weer van alles moet.

Van wie moet dat eigenlijk?

Je moet weer aan het werk. Het huishouden moet weer gedaan worden. Afspraken worden weer ingepland en misschien ligt er thuis nog een lijst met klusjes die toch echt een keer moeten gebeuren.

Na een periode waarin er wat minder moest, kan dat best even schakelen zijn. Ongemerkt, en vaak zonder dat je het wilt, schiet je na de vakantie al snel weer in de stand van van alles 'moeten'.

Maar is het eigenlijk wel zo dat al die dingen moeten?

'Van wie moet dat eigenlijk?'

Dit is een vraag die ik tijdens mijn coachsessies vaak stel. Want jij bent echt niet de enige die van alles van zichzelf moet.

En als ik die vraag stel, gebeurt er vaak iets herkenbaars. Er komt een kleine aarzeling. Er verschijnt een lach. En dan komt vaak hetzelfde antwoord:

'Ik moet dat van mijzelf...'

Niet van de baas. Niet van de partner. Niet van de kinderen. Maar omdat we het onszelf hebben opgelegd.

En dat is interessant. Want we ervaren de druk vaak alsof die van buitenaf komt, terwijl een groot deel ervan juist ontstaat in ons eigen hoofd.

Een gedachte is niet altijd een feit

Gedachten kunnen behoorlijk overtuigend zijn.

Ik moet dit vandaag afmaken. Ik moet nu echt beginnen. Ik moet mijn huis op orde hebben. Ik moet iedereen tevreden houden.

Als je zo denkt, voelt het ook alsof het waar is. En voor je het weet, voel je spanning, onrust of haast. Terwijl een gedachte als 'dit moet nu' uiteindelijk nog steeds een gedachte is. Geen feit.

Er zijn natuurlijk altijd dingen die echt moeten. Maar het kan helpen om jezelf af en toe een paar eenvoudige vragen te stellen:

• Moet dit echt gebeuren?

• Moet ík dit zelf doen, of kan iemand anders het doen?

• Moet het nu, of kan het ook later?

• Moet het, en wil ik het eigenlijk ook?

Die laatste vind ik misschien wel de interessantste. Want soms moet iets inderdaad gebeuren, maar betekent dat nog niet dat je jezelf hoeft op te jagen. En soms ontdek je dat iets helemaal niet hoeft, maar dat je het jezelf al die tijd hebt opgelegd.

Van moeten naar kiezen

Wanneer je ontdekt dat jij degene bent die tegen jezelf zegt 'dit moet nu', ontstaat er ruimte.

Misschien kan iets morgen. Misschien hoeft het niet perfect. Misschien kan iemand anders het doen. Of misschien besluit je juist: ja, dit wil ik vandaag doen.

Het verschil zit dan niet altijd in wat je doet, maar in van waaruit je het doet. Doe je iets omdat je jezelf voortdurend opjaagt? Of omdat je iets graag wilt en bewust kiest dat dit nu belangrijk voor je is?

Dat lijkt misschien een klein verschil, maar het kan veel betekenen voor hoe je je voelt.

Neem iets van de vakantie mee

De vakantie kan ons eraan herinneren hoe het voelt wanneer niet iedere dag helemaal volgepland hoeft te zijn. Wanneer je tijd hebt om te zitten, te wandelen, te lezen of gewoon even niets te doen.

Misschien hoef je dat gevoel niet volledig achter te laten wanneer de vakantie voorbij is. Misschien kun je er iets van meenemen. Niet door alle 'moetjes' uit je leven te schrappen, maar door er af en toe bij stil te staan:

'Van wie moet dat eigenlijk?'

Misschien komt er een lach. Misschien een aarzeling. En misschien ook wel dat herkenbare antwoord:

'Van mijzelf...'

En juist daar ontstaat ruimte. Ruimte om opnieuw te kijken. Ruimte om te kiezen. Ruimte om jezelf iets minder op te jagen.

Minder moeten is niet minder doen. Het is jezelf meer vrijheid geven in hoe, wanneer en waarom je iets doet.