Je bent uitgenodigd voor een verjaardag. Eigenlijk heb je helemaal geen zin om te gaan. Je bent moe en zou veel liever thuisblijven. Maar ja… wat zullen ze wel niet van je vinden als je niet komt?

Dus ga je toch.

Herken je dit?

Misschien herken je dat gevoel. Dat je iets doet omdat je bang bent voor de reactie van een ander. Omdat je niemand wilt teleurstellen. Of omdat je niet wilt dat iemand je lastig, ongezellig of egoïstisch vindt.

• Je zegt ja, terwijl je eigenlijk rust nodig hebt.
• Je houdt je mening voor je, omdat je geen discussie wilt.
• Je blijft langer op een feestje dan je eigenlijk wilt.
• Op je werk zeg je niet dat je agenda al vol zit.
• En als iemand vraagt hoe het met je gaat, zeg je: "Het gaat prima." Terwijl dat eigenlijk niet helemaal zo is.

Steeds weer die vraag op de achtergrond: wat zullen ze wel niet van me vinden?

Waarom vinden we de mening van anderen zo belangrijk?

Dat we graag aardig gevonden willen worden, is niet zo vreemd. We zijn sociale mensen. Erbij horen, geaccepteerd worden en verbinding voelen zijn belangrijk voor ons.

Al jong leren we dat ons gedrag gevolgen heeft. Een compliment als we iets goed doen, een afkeurende blik als we iets doen wat een ander niet leuk vindt. Zo leren we rekening te houden met anderen.

En dat is op zichzelf natuurlijk iets moois. Het wordt alleen lastig wanneer de mening van een ander belangrijker wordt dan wat jij zelf voelt, wilt of nodig hebt.

En dan is er nog iets bijzonders

We overschatten vaak hoeveel andere mensen daadwerkelijk met ons bezig zijn. De meeste mensen zijn vooral bezig met hun eigen gedachten, keuzes en onzekerheden. Terwijl wij ondertussen blijven nadenken over hoe we overkwamen, wat iemand van ons vond of dat we iets wel goed hebben gezegd.

Wat levert het je op?

Op korte termijn kan het prettig zijn om steeds te doen wat anderen van je verwachten. Je voorkomt een ongemakkelijk gesprek, niemand is teleurgesteld en je hoeft je niet schuldig te voelen.

Maar als je dit blijft doen, kan het ook vermoeiend worden. Je raakt steeds verder verwijderd van wat jij zelf wilt of nodig hebt.

Wat als je het eens omdraait?

Wanneer je merkt dat je vooral bezig bent met wat een ander ervan zal vinden, stel jezelf dan eens een andere vraag:

Wat vind ík hier eigenlijk van?

Of:

Als niemand hier iets van zou vinden, wat zou ik dan kiezen?

Misschien kies je dan nog steeds voor de ander. Omdat je dat belangrijk vindt. Maar dan is het een bewuste keuze, en niet iets wat je doet uit angst voor hun reactie.

Je hoeft jezelf niet steeds aan te passen

Een ander mag iets van je vinden. Je kunt niet voorkomen dat iemand teleurgesteld is of jouw keuze vreemd vindt. Maar je hoeft jezelf daar niet steeds voor aan te passen.

Je mag nee zeggen. Je mag een andere mening hebben. Je mag kiezen voor wat voor jou goed voelt.

En misschien is dat uiteindelijk wel waar het om gaat. Niet dat je je niets meer aantrekt van wat anderen vinden. Maar dat je jezelf niet steeds verliest in wat anderen misschien zouden kunnen vinden.