Had het me maar gevraagd

Afgelopen week sprak ik een familielid dat ik al een tijdje niet had gezien. Zoals dat vaker gaat, kwam de vraag wat ik tegenwoordig doe.

Drie jaar geleden stopte ik met mijn makelaarsbedrijf. Een heel andere wereld, dus ik begrijp best dat mensen nieuwsgierig zijn naar wat ik nu doe.

Toen ik vertelde dat ik retraites op Vlieland organiseer, kreeg ik als reactie:

“O ja, dat trekt tegenwoordig wel een bepaald soort mensen aan.”

Ik weet nog dat ik reageerde met: “Nou, er komen helemaal geen bijzondere mensen hoor.”

Misschien reageerde ik wat fel. Het gesprek stopte eigenlijk meteen.

Pas later die dag bleef de opmerking me bezighouden. Waarom raakte me dit eigenlijk zo?

Ik denk dat het vooral het oordeel was dat ik erin hoorde. Alsof er al een beeld bestaat van de mensen die een retraite boeken. Een bepaald soort mens, anders dan de rest.

En dat vond ik jammer, want ik had er graag over verteld.

Had me maar gevraagd: wat houdt zo’n retraite eigenlijk in? Wat doen jullie daar? Wie komen er?

Wie ontmoet je op een retraite?

Ik dacht aan de vrouw die onlangs bij ons was en haar man kort daarvoor had verloren. Hoe dapper het was dat ze ervoor had gekozen om alleen naar Vlieland te komen.

En aan de twee vriendinnen die samen hadden geboekt en vertelden dat ze zulke mooie, verdiepende gesprekken met elkaar hadden gehad.

Ook denk ik aan een deelneemster die vertelde hoe fijn ze het vond dat ze weer eens lekker had gelachen. Haar man had zoveel humor, en sinds zijn overlijden gebeurde dat niet meer zo vaak.

Het zijn allemaal mensen zoals jij en ik. Jong en oud, alleen of samen, ieder met een eigen verhaal en een eigen reden om er even tussenuit te zijn.

De een heeft een drukke baan en jonge kinderen en verlangt naar een paar dagen voor zichzelf. Een ander is net met pensioen en zoekt zijn weg in een nieuwe levensfase. Weer iemand anders heeft een drukke periode achter de rug of wil gewoon even afstand nemen van de dagelijkse drukte.

Er is niet één reden om een retraite te boeken. En er is ook niet één bepaald soort mens dat dat doet.

Wat er gebeurt als we samen zijn

Wat ik juist zo mooi vind aan onze retraites, is dat de verschillen al snel naar de achtergrond verdwijnen.

We wandelen, ademen, praten, lachen en zijn soms gewoon stil. Er ontstaan gesprekken die je niet kunt plannen. Mensen luisteren naar elkaar, delen ervaringen of herkennen iets in het verhaal van een ander.

Je hoeft niet dezelfde leeftijd te hebben, hetzelfde werk te doen of in dezelfde levensfase te zitten om elkaar te begrijpen. Juist als je elkaar niet kent, kunnen er verrassend mooie ontmoetingen ontstaan.

Het gaat erom dat je elkaar de ruimte geeft om te zijn wie je bent. Met respect, aandacht en zonder oordeel.

En dan maakt het eigenlijk niet zoveel meer uit waarom je bent gekomen. Je bent er samen, ieder op je eigen manier.

Eerst vragen, dan oordelen

Misschien bleef die opmerking me zo bezighouden omdat ik tijdens onze retraites juist ervaar hoe waardevol het is als mensen elkaar open tegemoet treden. Als je niet meteen een beeld van iemand vormt, maar nieuwsgierig blijft. Als je een vraag stelt in plaats van een aanname doet.

Ik realiseer me ook dat ik zelf misschien wat fel reageerde. In plaats van rustig te vragen wat er precies bedoeld werd, schoot ik in de verdediging. Misschien had mijn familielid helemaal niet bedoeld wat ik erin hoorde. Dat weet ik eigenlijk niet, want het gesprek was al gestopt.

Achteraf had ik het graag anders gevoerd. Niet om iemand te overtuigen van mijn werk, maar om elkaar beter te begrijpen.

Want hoe vaak denken we niet al te weten wie iemand is, terwijl we eigenlijk nog helemaal niet weten wat er achter die persoon schuilgaat?

Misschien begint verbinding daar wel: bij oprechte nieuwsgierigheid. Bij de bereidheid om een vraag te stellen en te luisteren naar het antwoord.

Want wat voor mensen komen er naar onze retraites op Vlieland?

Geen bepaald soort mensen. Gewoon mensen, met ieder hun eigen verhaal.

En daar had ik graag over verteld.