Je hoeft niet altijd sterk te zijn

“Het gaat wel.” “Maak je geen zorgen.” “Ach, het valt allemaal wel mee.” Misschien zijn het zinnen die je gemakkelijk uitspreekt. Ook als het eigenlijk helemaal niet zo goed gaat.

Veel mensen zijn opgegroeid met het idee dat je doorgaat. Niet te veel zeuren, anderen niet lastigvallen met je problemen. Gewoon je schouders eronder en weer verder. En dus doen we dat.

Doorgaan, ook als het even niet gaat

Misschien herken je het:

• Je hebt een moeilijke periode, maar op het werk merkt niemand iets.
• Je bent verdrietig, maar als iemand vraagt hoe het gaat, zeg je: “Prima hoor.”
• Je bent boos of teleurgesteld, maar je houdt het liever voor jezelf.
• Je hebt behoefte aan iemand die luistert, maar je denkt: ach, anderen hebben het ook druk. Ik moet het zelf kunnen.

Dat kan heel krachtig lijken. En soms is doorgaan ook precies wat nodig is. Maar je gevoelens verdwijnen niet omdat je ze niet laat zien.

Wat levert het je op?

Je houdt de controle. Je hoeft niemand lastig te vallen en je voorkomt misschien moeilijke gesprekken of ongemakkelijke reacties. En als je gewend bent om voor anderen te zorgen, kan het zelfs vertrouwd voelen om je eigen gevoelens even opzij te zetten.

Je redt het zelf wel. Maar ondertussen kan er iets anders gebeuren.

Wat kost het je?

Als je steeds je gevoelens inslikt, kunnen anderen moeilijk weten wat er werkelijk in je omgaat. En misschien raak je daar zelf ook een beetje het contact mee kwijt.

• Je zegt dat het goed gaat, terwijl je eigenlijk verdrietig bent.
• Je zegt dat het niet erg is, terwijl iets je wel degelijk raakt.
• Je gaat door, terwijl je eigenlijk rust nodig hebt.

Op den duur kan dat best eenzaam voelen. Niet omdat er niemand om je heen is, maar omdat je niet helemaal laat zien wat er in jou leeft. En daarmee doe je jezelf misschien tekort.

De ander kan het ook niet altijd weten

We vullen ook snel iets in voor een ander. Ze vraagt er niet naar, dus ze zal wel geen behoefte hebben om erover te praten. Of iemand denkt juist: ik weet helemaal niet wat ik moet zeggen. Want wat vraag je aan iemand die een burn-out heeft? Wat zeg je tegen iemand die een dierbare heeft verloren, of tegen iemand die ziek is?

Soms vinden mensen het zelf ook lastig. Ze zijn bang om iets verkeerds te zeggen, iemand verdrietig te maken of te veel te zijn.

Als jij dan zegt dat het goed gaat terwijl dat niet zo is, kan de ander ook niet weten dat je misschien behoefte hebt aan een luisterend oor, een arm om je heen of gewoon iemand die even naast je zit.

Daarom kan het helpen om zelf een klein beetje te laten zien wat er in je omgaat. Niet om de ander verantwoordelijk te maken voor jouw gevoelens, maar om de ander de kans te geven om er voor je te zijn.

Gevoelens delen is niet hetzelfde als klagen

Dat is misschien wel een belangrijk verschil. Je hoeft niet van ieder probleem een groot gesprek te maken, en je hoeft ook niet alles met iedereen te delen.

Maar iemand die je vertrouwt vertellen dat je ergens verdrietig om bent, dat iets je onzeker maakt of dat je het even moeilijk hebt, is geen zwakte. Het is juist een manier om dichtbij jezelf én de ander te blijven.

Soms heb je helemaal geen oplossing nodig. Alleen iemand die zegt: “Ik snap het.”

Je mag ook eens zeggen hoe het echt met je gaat

Misschien begint het heel klein. Niet automatisch “het gaat goed” zeggen als dat niet zo is, maar eens:

• “Eigenlijk heb ik een lastige dag vandaag.”
• “Ik merk dat dit me meer doet dan ik dacht.”
• “Ik weet even niet zo goed wat ik hiermee moet.”

Je hoeft niet alles alleen te dragen. En misschien hoef je ook niet altijd degene te zijn die sterk blijft, voor iedereen klaarstaat en zegt dat het wel goedkomt.

Je mag verdrietig zijn. Je mag geraakt zijn. Je mag boos zijn. Je mag even niet weten hoe het verder moet. Dat maakt je niet zwak, het maakt je mens.

En soms begint goed voor jezelf zorgen niet met doorgaan, maar met eerlijk durven zeggen: “Het gaat even niet zo goed met me.”